هر جدول تاکتیکی؛ کاهش عمق تیم ملی از مسکو تا دوحه!


ویلی [][][]

قبل از ۲۰۱۴ کسی فکر می کرد پولادی و صادقی اینطور بازی کنند؟
قبل از سال ۲۰۱۸ کسی انتظار داشت ابراهیمی و امیری بهترین باشند؟
آیا کسی انتظار حضور جهانبخش در سال ۲۰۱۴ و مجید حسینی در سال ۲۰۱۸ را داشت؟
تا قبل از جام ملت‌ها ۲۰۱۵ چند نفر اسم پورعلیگنجی و وریا غفوریو را شنیده بودند؟!
کنعانی ها قبل از جام ملت ها ۲۰۱۹ کجا بودند؟!
کدام یک از این نام ها در آستانه این تورنمنت ها عمق تیم ملی را تایید می کند؟! اما برای درخشش تیم ملی و دادن عمق غیرقابل تصوری به آن چون مربی مناسبی برای آن داشتیم، آنها را به بازی واداشتیم…
ورزشگاه ملی فوتبال باشگاهی نیست که مربی این فرصت را داشته باشد که از طریق تیم بازی کند و هر هفته مثل یک زیردست با بازیکنان قرارداد ببندد!!
در تیم ملی مهمترین اصل انگیزشی انسجام، هماهنگی تیمی و استفاده حداکثری از پتانسیل بازیکن است…. پاسخ مشخصه: پذیرش، پرستیژ و کاریزمای مربی…
حتی در تیم برتر اروپایی هم اولین مربی اعتبارش را از دست داد و نظم و انضباط راحت شد.
نکته بعدی این است که در تیم ملی فرصت خطا و آزمون و خطا وجود ندارد، هر نسلی می تواند یک بازی سرنوشت ساز برای افتخارآفرینی و تاریخ سازی داشته باشد…
بازی ایران انگلیس هر صد سال یکبار اتفاق می‌افتد، این یک بازی باشگاهی مثل آلومینیوم شهید قندی یا من سیتی لیورپول نیست که سالی ۳-۴ بار بازی کنند و اگر هفته بعد ببازند، شانس جبران آن را داشته باشند تا آن را جبران کنند. ! یعنی بالاترین حساسیت… کی با این فشار و استرس کنار میای؟ مربی و لیدری که در این زمینه تجربه داشته باشد و آمادگی و تمرکز لازم را به تیم منتقل کند…