انگلیس ۰-۴ مجارستان; تحقیر سه شیر در خانه


با فوتبال

درست است که خستگی بازیکنان روی نتایج تیم هایی مانند انگلیس، فرانسه و حتی آلمان و اسپانیا تأثیر می گذارد، اما یک نکته در مورد انگلیس این است که بازیکنان آنها همیشه به دو دلیل بزرگتر می شوند، اول رسانه و کمبود رسانه در جهان. . و بعد، ستارگان خارجی در لیگ خود، کیفیت تیم باشگاهی خود را بالا می برند و بازیکنان انگلیسی که در باشگاه ها بازی می کنند به نظر می رسد غافل از اینکه همه آنها بیش از ۹۰ درصد فوق ستاره هستند. بعضی وقتا اینطور نیست، جلال خدایی ما رو ببر سیتی مثلا در زمان پپ، حتما چند برابر بهتر به نظر میرسه، ولی وقتی یاد تیم ملی زیر نظر اسکوچیچ و کنار سرلک، نوراللهی و ابراهیمی میفته، تازه میفهمی که چیه چی !! تقریباً همان بزرگ‌نمایی است، اما نه فقط از رسانه‌ها، بلکه نوعی مغالطه ذهنی است، مدت‌هاست که همینطور بوده است.
بعضی ها الان با خود می گویند مثلا جرارد، لمپارد، اسکولز، بکهام، اوون، سول کمبل، اشلی کول، فردیناند، شیرر و بقیه بازیکنانی که طرفدارانشان همگی فوق ستاره و بسیار ترسناک هستند، اما چطور نمی توانند آن را درک کنند!!؟
با این حساب، باید بدون مربی یک جام کسب کنید. بالاخره مثل برزیل ۲۰۰۲ هیچکدام آنقدر که به نظر می رسد خوب نیستند، اما در باشگاهی با سیستم خوب، زیر نظر بهترین مربی دنیا، آنها به خوبی نشان داده می شوند، بنابراین اگر آنها را در آن سیستم قرار دهید، کارایی آنها تقریباً خواهد بود. زیر ۵۰ درصد مثلا خیلی از بازیکنان لیورپول یا سیتی مثلا محمد صلاح با اینکه انگلیسی نیست! این هم مثل رم و چلسی با کمی پختگی بیشتر اما چرا اینقدر تفاوت!؟ و البته تمرینی که همیشه او را در بالاترین سطح شخصی، فیزیکی و فنی نگه می دارد. از این سیستم می آید، بیش از ۵۰ درصد از مهارت خود را از دست می دهد، بازیکنان انگلیسی بیش از ۹۰ درصد اینگونه هستند، بازیکنانی که من به آنها تکیه می کنم اما در مقابل بازیکنان برزیلی، آلمانی، ایتالیایی (منظورم قدیمی ترها) در صدر هر تیمی در جهان هستند. بازیکنان به اندازه کافی، یعنی در هر سیستمی خودشان هستند و در هر موقعیتی می توانند به تجلی کامل بدن نزدیک شوند (نمی گویم استثنا وجود ندارد، امروز که فوتبال کمتر سیستم محور است، این یکی از دلایل نزدیک‌تر شدن تیم‌ها، بیشتر بازیکنان سیستم‌گرا و وابسته هستند، به همین دلیل این سه تیم بسیار متفاوت از یکدیگر هستند.
برای همین می بینید جرارد و بکهام و اوون و شیرر و لمپاردو کمپبل و … راه به جایی نمی برند اما گروسو و دل پیرو و پیرلو و ماتراتزی و کامورانزی و … قهرمان جهان می شوند یا زیگه و هامان و کلوزه. بالاک، اشنایدر، آساموا و راملوف به فینال جام جهانی می روند.
در رسانه ها و البته در ذهن انگلیسی ها می توان گفت که واقعیت بزرگترین است، اما در زمین و در واقعیت و در تیم این برزیلی ها، ایتالیایی ها و آلمانی ها هستند که بزرگترین هستند.
الان عقل رو به واقعیت انتخاب کردی!!؟